leisure

image_pdfimage_print

Kulturhaus am Kristalsee

De warmwaterbron waarrond dit kuuroord gebouwd werd, werd al ontdekt in de middeleeuwen, vermoedelijk tijdens mijnbouwwerkzaamheden. Ze is nu de oudste en warmste thermale bron in de streek en wordt nog steeds gebruikt voor balneologische doeleinden.

Dit gebouw, het zogenaamde “Kulturhaus” maakte deel uit van een groter geheel. In dit gedeelte van het kuuroord werden onder meer een grote evenementenhal, een wintertuin en ruim 100 gastenkamers ondergebracht. De bouwwerkzaamheden voor de oprichting van dit gebouw startten in 1951 en werden pas volledig voltooid in 1954. Het gebouw werd echter al officieel geopend in 1953.

Inmiddels staat het gebouw al van kort na de eeuwwisseling leeg. De ruim 15 jaren van leegstand hebben al duidelijke sporen nagelaten. Een renovatie dringt zich op om het inmiddels geklasseerde gebouw te beschermen van verdere verloedering. De enige potentiële koper tot nu toe, een investeerder, haakte af . Hij wou van het gebouw een revalidatiecentrum voor sportgeneeskunde maken, maar kreeg het plaatje niet financieel rond. Het gebouw staat te koop voor € 680.000. De stad legt echter strenge normen op met de bedoeling de bouwstructuur en het interieur grotendeels te behouden. Dit schrikt mogelijke investeerders uiteraard af.

 

 

Ciné Théatre Varia

Ciné Théatre Varia (in de volksmond Ciné Varia) is een atypisch gebouw in de Belgische betongeschiedenis. Een overblijfsel uit de gouden eeuw van de stille cinema. De Luikse architect Eugène Claes (1886-1947) ontwierp het gebouw in 1911. Hij raakte geïnspireerd door industriële tentoonstellingen en internationale evenementen, die tegelijkertijd plaatsvinden in de grote Belgische steden. Claes koos resoluut voor de Art Nouveau, die op dat moment floreerde in heel Europa. Hij gebruikte beton als decoratieve elementen voor de gevel. Die bestond uit balken en kolommen met baksteenvulling, versierd met cementdecoraties.

Het vertonen van films gebeurde toen door middel van een procédé met brandbare hars (vandaar de naam “film flamme”). Uit brandveiligheidsoverwegingen moest het ontwerp te elfder ure worden aangepast. Het beton werd doorgetrokken naar het volledige ontwerp van het theater.

De bouw werd voltooid in 1913, maar pas ingehuldigd in 1917. De Varia kan met trots terugblikken op beroemdheden zoals Bourvil, Adamo, Fernandel en Johny Halliday, die tijdens de gouden jaren 1950 en ’60 het podium bevolkten. In de jaren 1980 ging het echter zienderogen achteruit voor het eens zo populaire theater. Mede omwille van bezorgdheid omtrent de stabiliteit van het gebouw, valt het doek voor de Varia definitief in 1986.

De gevel van het gebouw werd in 1992 geklasseerd als monument en staat momenteel ook nog steeds in de steigers voor renovatie. Voor de rest van het gebouw ziet de toekomst er minder rooskleurig uit. Dat deel is immers niet geklasseerd en schattingen voor de renovatie ervan lopen op tot maar liefst 5 miljoen euro… 

 

 

Therme Bleu

Al in de Gallo-Romeinse tijd was hier een kuuroord. Dankzij een roman waarin de schoonheid van een herderin wordt toegeschreven aan de kwaliteit van de wateren van dit dorp, komt het stadje plots in het middelpunt van de belangstelling. In 1845 wordt dit prachtige kuuroord geopend. Het heeft een uitstekende reputatie tot het einde van de 19de eeuw. Die stort rond de eeuwwisseling echter zonder duidelijke reden in.

Bijna 100 jaar later wordt op dezelfde plek geprobeerd om het eens beroemde bronwater te bottelen en te verkopen als een topproduct. Men richt zich voornamelijk op de rijke klantenkring van luxe hotels en restaurants van het Arabische schiereiland. Het project blijkt echter een commercieel falen te zijn en het bedrijf sluit uiteindelijk in 2014…

 

 

Piscine Mai

In de jaren 1970 vatte de Franse overheid het plan op om de zwemsport toegankelijk te maken voor alle Fransen. Het project, dat liep tot het begin van de jaren 1980, kreeg de naam “1000 piscines” mee. Het bood gemeenten de mogelijkheid om tegen een bescheiden kostprijs een standaard zwembad te bouwen. Er werden verscheidene types ontworpen, maar het type “tournesol” oogstte het meeste bijval. Er werden er in totaal 183 gebouwd, waarvan 26 in het noorden van Frankrijk. Vandaag is zowat de helft van de tournesol-baden gesloten of vernield. Anderen zijn gerehabiliteerd, soms op een verrassende manier.

Dit zwembadje lag aan de Rue du 8 mai 1945 (vandaar de naam Piscine Mai) in Douvrin. Bij de ingang valt al meteen de algehele teloorgang op. Stukgeslagen ramen, afgescheurde patrijspoorten, lelijke graffiti… Ook geen spoor meer van de typerende gele PVC-kleedcabines, die mee de glorie van de piscines tournesols maakten.

De koepel in polyester tegels, ontwikkeld door de ingenieur Thémis Constantinidis, bestaat uit 36 ​​metalen bogen. Twaalf daarvan zijn intrekbaar, waardoor tijdens de zomer het zwembad onder een hoek van 120° kon worden opengemaakt. Een boog op twee wordt doorboord met 7 patrijspoorten, wat bijdraagt ​​aan het futuristische uiterlijk van het ontwerp. Dit vliegende schotelvormige zwembad zal ongetwijfeld duizenden Franse schoolkinderen hebben gecharmeerd…

In een poging het lelijke effect van de graffiti te minimaliseren, heb ik deze reeks in zwart/wit bewerkt… Dit zwembadje werd begin 2020 gesloopt.

 

 

Piscine Bel Air

Onder urban explorers is deze plaats vooral populair vanwege het prachtige zwembad, dat een zekere Griekse uitstraling heeft. Dat is wellicht te wijten aan de mooie gaanderij met zuilen rondom het zwembad. Het lukte me jammer genoeg niet om de precieze geschiedenis van deze plaats te achterhalen, maar het lijkt erop dat het een soort privé-club was.

Naast het zwembad, was de hele kelder ingericht als een kleine bar annex disco. De rest van het huis, vanaf het grondniveau omhoog, was stevig vergrendeld. We vonden ook een mooie tuin, met twee overwoekerde autowrakken erin en een mooie, kleine waterpartij … Al met al een leuk bezoek.

 

 

Death Disco

Oorspronkelijk ontstaan in de jaren 1990, was Death Disco jarenlang een begrip bij de feestvierders uit de omgeving. In 2011 nam de huidige eigenaar, die zelf al jaren in de dancing werkte, de zaak over. Hij herdoopte de danstempel en hoopte ze nieuw leven in te kunnen blazen. Door het duurder wordende leven en de dalende koopkracht van jongeren, ging het echter vrij snel bergafwaarts met de danstempel en al gauw begonnen de schulden zich op te stapelen. Tel daar bij het onbegrip van de georganiseerde gangsterbende SABAM en het resultaat laat zich raden…

Iets minder dan een jaar geleden zag de uitbater geen andere uitweg meer dan de boeken neer te leggen. Sindsdien is de zaak in handen van een curator. Aangezien er zo goed als geen lichtinval was, was fotograferen op deze locatie een hele uitdaging. Meer dan deze 5 beelden heb ik er niet kunnen uithalen…

 

 

Alla Italia

Dit imposante, twee etages tellende badhuis in neo-renaissancestijl was het derde in zijn soort dat in deze stad werd opgericht. Dit derde badhuis werd gebouwd tussen 1862 en 1868. Het werd in de zomer van 1868 plechtig ingehuldigd door de toenmalige burgemeester. Het gebouw kostte de stad 1,5 miljoen Belgische Frank (ongeveer 37.500 euro), hetgeen voor die tijd een astronomische som was.

Het badhuis was in oorsprong een hydro-therapeutisch complex en bestond uit tal van cabines en zalen met allerlei soorten lig- en zit- en dompelbaden, douches onder hoge druk en gewone douches tot zelfs voetbaden. Het badhuis zou in zijn 135-jarige bestaan uitgroeien tot een waar succesverhaal. Eind jaren 1960 werden er jaarlijks meer dan 165.000 baden gegeven! In de loop der jaren werden er verscheidene moderniseringen aangebracht.

Vanaf 2003 werden de activiteiten in dit gebouw volledig gestaakt na de opening van een nieuw badhuis. Het gebouw werd geklasseerd als bouwkundig erfgoed, niet in het minst omwille van de beeldhouwwerken van Jacques Van Ornberg en de gebroeders Van Den Kerkhove en de decoratieve schilderwerken van Paul-Joseph Carpay in onder meer de inkomhal.

 

 

End of Transmission

In Imde bij Wolvertem stonden tot 26 juni 2017 de middengolfzenders 927 en 1512 kHz (Sporza en Radio Vlaanderen Internationaal) van de VRT. Vanuit dit zendstation werden ruim dertig jaar lang een aantal radioprogramma’s van de nationale omroep uitgezonden. De bijhorende zendmasten zorgden voor heel wat hinder voor de omwonenden. De sterke vermogens van de radiogolven werden immers ook door allerlei elektrische apparaten opgepikt. De bewoners pikten de signalen onder meer op via (mobiele) telefoons over babymonitors tot zelfs lampen en keukenapparaten…

Sinds 2008 werden de zendmasten minder gebruikt en nam ook de hinder af. Op 1 januari 2012 stopte men er volledig met de uitzendingen. De site werd inmiddels verkocht en zal – als het van de gemeente afhangt – plaats ruimen voor een woonproject. Een nieuwe vergunning voor zware zendapparatuur zit er alleszins niet in.

 

 

Hotel au Paradis

Hotel-restaurant ‘t Convent werd opgericht in 1979 en bouwde al vrij snel een sterke reputatie op. Die resulteerde in 1993 in een ster in de Michelingids; een vermelding die behouden bleef tot in 2012. In 2011 liet de oprichter van de inmiddels vermaarde horecazaak zijn sterrenkeuken over aan zijn schoonzoon, die eveneens chef-kok is. Zijn dochter naam de zaalbediening voor haar rekening. In 2013 werd de sterrenzaak plots en schijnbaar zonder enige aanleiding gesloten, waardoor al snel de geruchtenmolen op gang kwam. De zaak zou failliet zijn en de oprichter zou zelfmoord gepleegd hebben… Even plots als Hotel au Paradis werd gesloten, verscheen de oprichter terug op het toneel. Zijn schoonzoon en dochter bleken te zijn vertrokken naar Frankrijk, waar de schoonzoon een aanbieding had aangenomen om te gaan werken in een driesterrenrestaurant en hij had even tijd nodig om dit te verwerken en om de menukaart te herschrijven.

Niet veel later liep het echter helemaal mis en bleek Hotel au Paradis gebukt te gaan onder een zware schuldenlast. Een herstellingsplan kon geen soelaas meer bieden en in 2013 werd Hotel au Paradis failliet verklaard. De inboedel werd openbaar verkocht, maar voor de terreinen en gebouwen werd geen koper gevonden. Sindsdien gaat het goed zienderogen achteruit. Inbraken, diefstallen en vandalisme hebben de voormalige sterrenzaak herleid tot een ruïne.

Tegen alle verwachtingen in werd ‘t Convent in 2018 toch nog overgenomen. Een echtpaar uit Roeselare telde ruim 500.000 euro neer voor de voormalige sterrenzaak. Geïnteresseerden kunnen de vorderingen van de renovatie opvolgen op de website van ‘t Convent 2.0.

 

 

Piscine Crachoir

Piscine Crachoir aan het Rode Kruisplein in Mechelen opende begin jaren ’20 van de vorige eeuw de deuren. In Mechelen kent men het stedelijk zwembad, badhuis en wellness als “den aaven dok”. Het art nouveaugebouw behield deze functie tot het bijna 80 jaar later de laatste bader zag vertrekken. Het gigantische gebouw bevatte naast het zwembad en de bad- en saunafaciliteiten ook tal van ruimten voor sport en culturele activiteiten. Een deel van het complex is overigens nog steeds in gebruik als thuisbasis van enkele culturele verenigingen.

Na ruim 15 jaar leegstand werden de restauratiewerken aan het als monument geklasseerde gebouw toch aangevat. Voorlopig worden alleen de gevels van het gebouw aangepakt. Aangezien er lange tijd geen eensgezindheid bestond over de toekomstige bestemming van het complex, liet de restauratie van de binnenkant van de gebouwen bijzonder lang op zich wachten… Inmiddels is de kogel door de spreekwoordelijke kerk. Hotelketen Van der Valck vormde het complex om tot een hotel.

 

 

Bloso Pool

Dit verlaten openluchtzwembad situeert zich in een 160 ha groot recreatiedomein. Het zwembad, 50 bij 100 meter, was jarenlang het grootste in zijn soort in Europa. In 1978 raakte het zwembad in onbruik en sinds 1990 werden de omliggende gebouwen, kleedkamers en cafetaria verlaten…

Als kind kwam ik hier met het hele gezin zwemmen. Nou ja, ‘zwemmen’… In het water ploeteren! ? Deze locatie bevindt zich immers maar op enkele kilometers van mijn deur. Ik kwam de afgelopen jaren bijna wekelijks in het domein om te wandelen met mijn honden of om te joggen en kwam hier dus ettelijke honderden keren voorbij zonder ook maar één ogenblik te vermoeden welk pareltje er achter dat struikgewas verscholen lag…

 

 

Scroll Up