Transport

Old Iron

Ergens temidden van de Waalse graanvelden staan twee onooglijke schuurtjes, waarvan je geen moment zou vermoeden dat ze een schat aan prachtige klassieke auto’s herbergen… Ik trof er onder meer een oude Mercedes Benz 200 van einde jaren 1960, een “Baader Meinhof Wagen” (BMW 2002 ti) van begin jaren 1970 en een originele Mini Cooper aan. Het absolute pronkstuk van de collectie (voor mijn persoonlijke smaak) is echter toch wel de Citroën C4 van 1930. Ook de Renault Juvaquatre van 1939 en de Chevrolet Styleline Deluxe van begin jaren 1950 zijn bijzondere en opvallende stukken…  Wat de geschiedenis van deze wagens is en waarom ze in deze godverlaten schuurtjes staan op te roesten, is een volkomen raadsel. Volgens de geruchten zouden ze eigendom zijn van de uitbater van de nabijgelegen garage/tankstation. Misschien (hopelijk) heeft hij nog plannen om deze klassiekers te restaureren…

 


 

Wattman

Dit nog steeds actieve tram-depot werd gebouwd in 1915. Van het oorspronkelijke depot is vandaag niet veel meer te zien. In de loop der jaren breidde het uit tot een modern onderhoudsdepot voor al de trams en bussen van de stad. De omvang van het depot blijkt niet alleen uit de oppervlakte die het inneemt. Het was ook een belangrijke speler in de ontwikkeling van de hoogspanningsleidingen. De site heeft de capaciteit om zijn eigen elektriciteit (2400 KW) te produceren om de stroomvoorziening van het net te versterken. Op een zijspoor van het depot staan enkele uitgerangeerde trams, die wellicht nog bewaard blijven voor eventuele onderdelen en wisselstukken voor de trams in het museum dat aan de site verbonden is. De oude trams die hier staan weg te roesten, waren van oorsprong geen nieuw gebouwde trams, maar omgebouwde S-trams. Het ombouwprogramma startte in 1978, maar werd in 1988 gestaakt toen de meeste tramlijnen rond de stad werden opgeheven. Kort erna werden deze trams helemaal uit reizigersdienst gehaald.

 


 

Control Tower

Van wat ooit een van de belangrijkste rangeerstations van België moest worden, blijft vandaag nog slechts een schim over. Het station werd opgericht tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hoewel het bij aanvang zowel personen- als goederentransport zou verzorgen, spitste het zich in de loop der tijd steeds meer toe op goederenvervoer, om vanaf halverwege de jaren 1950 zelfs uitsluitend op goederentransport over te schakelen. Omwille van de steeds groeiende activiteit op de rangeersite, werd er beslist een hoge toren te bouwen, van waaruit men een overzicht over alle lijnen kon bewaren. Begin jaren 1970 werden de bouwwerken aangevat. Toch kon het station op langere termijn zijn sterke positie niet handhaven en moest het steeds meer aan relevantie inboeten. Tegen het einde van de jaren 1990 was alle activiteit er stilgevallen en werd het station verlaten. Vandaag worden nog slechts twee spoorlijnen bereden en zelfs dan slechts sporadisch…

 


 

Fawlty Forest

In dit stukje bos, dat er vanaf de straat als een stukje ongerepte natuur uitziet, val je van de ene verbazing in de andere… Als het niet was voor het oude, verroeste poortje dat de aandacht trekt, zou je er zo voorbij lopen… Eens je achter dat poortje bent en wat dieper het bos in wandelt, kom je eerst bij een schuurtje uit, waar een oude tractor en een Peugeot 205 geparkeerd staan. Nog een eindje verder, loop je op het roestende karkas van een bus en vanaf daar begint de pret pas echt. Verderop in het bos staan nog een hele resem Peugeot 205’s her en der over het bos verspreid en als kers op de taart vind je in de verste uithoek van het bos nog drie weg roestende BMW’s… Het urbexhart maakt een klein sprongetje bij het zien van zoveel moois!

 


 

All American Boys

Sommige van deze verlaten Amerikaanse auto’s, limousines, trucks en vans lijken klaar om elk moment te vertrekken, terwijl anderen al in een gevorderde staat van ontbinding zijn… Vooral de GMC ziekenwagen was een eye catcher. De rode sportwagen staat er wellicht te wachten op een koper. Een leuke vondst voor de liefhebbers van verlaten voertuigen…

 


 

The Mothership

Dit staaltje moderne architectuur spreekt erg tot de verbeelding… De uit staal, glas, wit beton en Belgische blauwe hardsteen opgetrokken overkapping is 160 meter lang en 35 meter hoog en heeft een hoog ruimteschip-gehalte. De ontwerper ervan is een architect die wereldwijd al meerdere spraakmakende spoorwegstations op zijn palmares schreef. Omdat we het zowel het effect van het daglicht als dat van de avondverlichting wouden zien en omdat we liefst zo veel mogelijk de architectuur en zo weinig mogelijk mensen in beeld wilden brengen, bezochten we dit station op een zondag in de late namiddag…

 


 

Charbonnage du Renard

In deze oude, verlaten steenkoolmijn is niet meer zo veel te zien van het mijnverleden. De locatie is vooral bekend omwille van de aanwezigheid van een uitgebreide collectie oude auto’s en vrachtwagens. Jammer genoeg heeft de plaats erg veel te lijden gehad van dieven en vandalen… Toch nog leuk om even mee te pikken in het langs rijden, vooral voor wie van oude auto’s houdt.

 


 

Lost in the Pine Cones

Langsheen een drukke baan in het meest zuidelijke deel van België troffen we enkele compleet vervallen huisjes aan met een loods. Wat hier gebeurde dat maakte dat de eigenaars met de noorderzon vertrokken, valt niet te achterhalen. De huisjes waren al grotendeels ingestort en in te slechte staat om ze nog op een enigszins veilige manier te kunnen betreden. De loods leek een soort van autowerkplaats te zijn geweest. In de tuin en het bos achter de huisjes troffen we de carcassen aan van enkele oude auto’s, voornamelijk Citroëns, maar ook een Volkswagen hippiebusje en enkele vrachtwagens en zelfs een legertruck. Het was een vrij kille ochtend en de zon probeerde hardnekkig door de mist tussen de slanke dennen heen te breken. Dit gaf het geheel een haast mystieke sfeer. Ik vraag me af of de foto’s die sfeer enigszins kunnen overbrengen…

 


 

Married to the Sea

Dit boorschip, gebouwd in 1982 door een Noorse scheepsbouwer, kan beschouwd worden als een varend booreiland. Het schip was in feite een geotechnisch schip en werd specifiek ontworpen om boringen en sonderingen te doen op zeediepten tot 3000 meter. Stalen boorpijpen zijn over zulke afstanden nauwelijks onder controle te houden. Daarom zette men hier licht materiaal van aluminium in. De scheepsmotoren bleven tijdens het boren draaien om het schip op zijn plaats te houden. Alles met het doel bodemmonsters te nemen. Het materiaal werd in het laboratorium aan boord bestudeerd. De 44-koppige bemanning deed voornamelijk, maar niet uitsluitend, onderzoek naar de aanwezigheid van olie en gas in de Noordzee en voornamelijk ter hoogte van Noorwegen. Het schip zelf is 78 meter lang, 16 meter breed en heeft een diepgang van 8 meter. Het bruto gewicht bedraagt ruim 2750 ton. Op het moment van ons bezoek, was het schip duidelijk nog maar pas verlaten. Uit boorddocumenten bleek dat het eerder die maand nog volledig operationeel was. De verschillende kajuiten bevatten ook nog heel wat persoonlijke spullen van de crew, die blijkbaar inderhaast alles achterlieten…

 


 

Villa BMW

“Villa” BMW is in feite een piepklein portiershuisje met een grote garage waarin een oude BMW staat te verkommeren. Het portiershuisje behoort bij een grotere villa, die dieper in het domein gelegen is, maar die zodanig verkrot is dat de binnenkant al grotendeels ingestort is… Van de geschiedenis van de villa en het bijhorende portiershuisje viel niets te achterhalen, laat staan van de BMW… Veel foto-opportuniteiten biedt het geheel ook niet. Leuk om mee te pikken voor wie in de buurt is, maar niet de moeite om een trip voor te plannen.

 

 

Chateau Hohner

De oorspronkelijke eigenaar van Chateau Hohner, een Brusselse ingenieur, was een man met een plan. Hij kocht het 45ha grote braakliggende terrein van de gemeente en had de ambitie om de tot dan toe dorre heidegronden vruchtbaar te maken. Midden in het gigantische terrein bouwde hij tussen 1882 en 1886 het kasteel in eclectische stijl. In de koopovereenkomst met de gemeente werd voorzien dat bij niet slagen van het opzet, het domein grotendeels gereserveerd zou blijven als bouwgrond. Dat bleek al snel een verstandige zet te zijn. Omstreeks de eeuwwisseling werd het kasteel verkocht aan een ondernemer die er vervolgens een stoommelkerij en stoommolen inrichtte. Na de stopzetting van die bedrijvigheid omstreeks 1960 werd het goed verkocht en werd het volledig verkaveld. Het merkwaardige kasteel, bestaande uit een hoge dominante constructie aan wat oorspronkelijk de voorzijde was en een lager aangebouwde lange vleugel werd vervolgens opgedeeld in twee delen. Het hoofdgebouw werd bewoond door de familie zelf, terwijl de lagere aanbouw opgevat werd als conciërgewoning. Over de laatste bewoner valt weinig informatie terug te vinden. Het lijkt aannemelijk dat het om een garagist gaat, afgaande op de vele autowrakken- en onderdelen die over het hele domein en kasteel verspreid terug te vinden zijn…

 


 

Remise Monceau

Remise Monceau maakt deel uit van een goederenstation langs een spoorlijn die een Waalse industriestad bedient. Het is een van de zes grote rangeerstations in België en heeft meer dan dertig verdeelsporen. Deze loods, in de noordwestelijke hoek van het terrein, was oorspronkelijk een werkplaats voor rijtuigen en locomotieven. Verschillende locomotieven van de reeksen 51, 62 en 73 stonden lange tijd weg te roesten binnen en buiten deze vervallen hangars, maar werden enkel jaren geleden weggehaald. De lege loods raakt inmiddels steeds meer in verval en blijft daardoor een mooie plek om in rond te dwalen…

 


 

Usine Justice

Over deze locatie valt er maar bitter weinig te vertellen… Uit tweede hand kwam ik te weten dat de eigenaar van deze verloederde loods werd opgenomen in een rustoord. Zijn zonen, waarvan er eentje advocaat is (vandaar “Usine Justice”) houden de zaak nauwlettend in de gaten. Er werden al meerdere “bezoekers” op heterdaad betrapt… De loods, die in bijzonder slechte staat is, bevat enkele mooie oldtimer auto’s en bussen en verder een hele hoop troep.

 


 

Biofuel Farm

Ook al zijn de meeste auto’s in en om deze oude boerderij in een bedroevende staat, is dit niet echt een verlaten locatie. De eigendom behoort toe aan een garagehouder, die het huis en het erf gebruikt om auto’s en onderdelen te stallen. De twee kevers op het binnenplein zien er uit alsof ze met een minimum aan opknapwerk zo weer de baan op kunnen. Hetzelfde geldt voor de magnifieke Chevy Impala. De boometende truck in de achtertuin staat dan weer in schril contrast. Het ziet er niet naar uit dat die eerstdaags nog ergens naartoe zal gaan…

 

 

Expeditie Antarctica

Bijna 120 jaar geleden trok Adrien de Gerlache met de Belgica naar Antarctica. Sindsdien oefende de zuidpool een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op België. Belgische wetenschappers bleven er tot eind jaren zestig actief. Na de sluiting (1961) van de in 1957 opgerichte Koning Boudewijnbasis, blijft de wetenschappelijke interesse voor de Zuidpool groot. In 1963 wordt het Comité voor het Beheer van de Belgisch-Nederlandse Antarctica-expedities opgericht onder het voorzitterschap van Gaston de Gerlache. Op 21 januari 1964 komt de eerste Belgisch-Nederlandse expeditie, onder leiding van Luc Cabes, aan op de Koning Boudewijnbasis. Meteen wordt werk gemaakt van de bouw van een nieuwe basis. Ook de wetenschappelijke observaties, die drie jaar hebben stilgelegen, worden voortgezet. Men onderzoekt onder meer het weer, de ionosfeer, atmosferische elektriciteit, fauna en flora.

Tot 1967 is de nieuwe Koning Boudewijnbasis de draaischijf van het Belgische Antarctische programma. De tweede Belgisch-Nederlandse expeditie (waar gebruik werd gemaakt van deze snowcats) wordt geleid door Winoc Bogaerts. Tony Van Autenboer heeft het bevel over de laatste expeditie. In 1967 sluit de Koning Boudewijnbasis definitief haar deuren.

 

 

Lost Bridge

Deze verlaten spoorwegbrug over een Belgisch kanaal, verbond twee belangrijke handelssteden. Ze werd gebouwd tijdens de aanleg van het kanaal in de jaren 1930. De constructie is een bijna 113 meter lange “vierendeelbrug”, een variant van de vakwerkbrug. Deze bruggen hebben een zogenaamd vierendeelvakwerk dat bestaat uit een onder- en bovenrand waartussen de verticale stijlen buigvast zijn verbonden, de gebruikelijke diagonale verbindingen ontbreken in dit type ligger. Het principe van het vierendeelvakwerk werd in 1896 door de Belg Arthur Vierendeel ontwikkeld.

De lijn die gebruik maakte van deze brug werd begin jaren ’90 gesloten en sindsdien wordt de brug niet meer gebruikt. Omwille van een mogelijke verbreding van het kanaal zou de brug worden afgebroken, maar de sloop werd verhinderd door een nabijgelegen industrieel bedrijf dat de brug wil inschakelen in haar goederentransport. De spoorlijn zelf kreeg daarvoor al een opknapbeurt. De Vlaamse Overheid koestert plannen om de brug te renoveren en ze terug in gebruik te nemen voor personenvervoer.

 

 

Oldtimer Barn

In een klein, onooglijk schuurtje, langs een drukke weg ergens in België staan deze twee oldtimers te wachten op restauratie. De ene is een Ford Consul, Mark I, van begin jaren 1950; de andere een Citroën DS 21 Pallas van eind jaren 1960 of begin jaren 1970. Het gaat hier eigenlijk niet om een echte urbexlocatie, want aan de Ford Consul wordt momenteel door de eigenaar gewerkt…

 

 

Scroll Up