Militair

image_pdfimage_print

Army Trucks

Van sommige locaties kan je maar moeilijk achterhalen wat de geschiedenis er van is. Dit is zo’n locatie. Op een groot terrein langs de spoorweg staan massa’s oude legervoertuigen te verkommeren… Waarom? Geen idee… De vrachtwagens waren allemaal genummerd. Misschien worden ze bewaard voor reserveonderdelen. Er stonden enkele typische MAN-vrachtwagens. Deze vrachtwagens werden in België zelf gebouwd. Ook nog vrachtwagens van andere merken en types. Een hele rij tankwagens en ook een mooie oude brandweerwagen.

Met deze reeks heb ik eens een andere bewerking uitgeprobeerd. Een zwart-witbewerking zorgt meestal voor meer “dramatiek”. Ik vond het wel passen bij deze locatie.

 

Prison H7

Prison H7 was het ‘cachot’ van de Leopoldskazerne in Gent. De gebouwen werden opgericht in eclectische stijl tussen 1890 en 1905, op basis van een ontwerp door de architecten de Noyette en Geerling. De kazerne neemt alles bij elkaar een oppervlakte van ruim 2 hectaren in beslag en kon zo’n 1300 militairen kazerneren.

Op 1 oktober 1907 nam het 2 Linie Regiment zijn intrek in de kazerne. Tijdens de beide wereldoorlogen werd de kazerne bezet door Duitse troepen. Na de bevrijding keerde het 2de Linie Regiment niet terug naar zijn kazerne. Vanaf 1955 werd de kazerne bemand door het Centrum van de Gezondheidsdienst. Het Opleidingscentrum verzorgde de opleiding van de officieren en de brancardiers van de Gezondheidsdienst.

Naar aanleiding van herstructureringen van de krijgsmacht werden enkele gebouwen verkocht aan stad Gent. Die bracht er sinds 2007 het Hoger Instituut voor Schone Kunsten in onder. Andere delen van de kazerne zijn nog steeds eigendom van het Belgisch leger. Half maart 2019 begonnen de reconversiewerken die van de kazerne een duurzame stadsbuurt moeten maken, waar wonen, werken en recreatie elkaar ontmoeten.

 

 

Bouncing Off the Satellites

Het grondstation voor ruimtecommunicatie werd in 1972 opgericht door Bell Telephone. Het leverde de verbindingen tussen het nationale telefoonnetwerk en de ruimte. België moest hiermee de Intelsat-apparatuur kunnen gebruiken. Ons land was toen immers een van de elf lidstaten. Het station ligt in het hart van een domein van 123 hectare en heeft verschillende grote satellietschotels om satellietsignalen op te nemen. De eerste antenne werd in 1972 ingewijd door Koning Boudewijn. In de loop der jaren werden verschillende satellietschotels toegevoegd met diameters van 18 tot 30 meter en hoogtes tussen 22 en 35 meter.

Het vlaggenschip van de Belgische telecommunicatie trok elk jaar duizenden bezoekers. In 2007 en 2008 werd het satellietevenement overgelaten aan een Indiase onderneming. Die concentreerde haar activiteiten voornamelijk op het Afrikaanse continent. De Indiase groep werd echter in 2012 failliet verklaard. Door de veroudering van het materiaal werd het opnieuw opstarten van de activiteit onmogelijk. Een zakenman uit Luik kocht het terrein met de schotelantennes. Hij had eerder al grote hoeveelheden ongebruikt land rondom de site gekocht. Hij zal er een groots sociaal project realiseren, waarin de schotelantennes als attractie blijven bestaan.

 

 

Paper Cutter

Dit vliegtuig, vrij onbekend voor het grote publiek, werd gebouwd in de Hurel-Dubois-fabrieken van Meudon. Er werden slechts 8 exemplaren van gebouwd. Met de specifieke low-speed vluchtkarakteristieken, de stabiliteit en het lange bereik, is het toestel speciaal gebouwd voor het National Geographic Institute. Het toestel heeft een bijzonder lange overspanning (46 meter). Het is uitgerust met Wright Cyclone-stermotoren, waardoor het specifieke geluid bijzonder herkenbaar is.

Dit specifieke vliegtuig, uitgerust met verticale en schuine camera’s, werd gebruikt om Noord-Afrika en de overzeese gebieden in kaart te brengen. Cartografen en fotografen profiteerden ten volle van de grote stabiliteit van het vliegtuig tijdens de vlucht. Het toestel staat nu al geruime tijd aan de grond. Een groep enthousiastelingen zet zich momenteel in om het vliegtuig te restaureren en weer luchtwaardig te maken.

Slechts twee exemplaren van dit vliegtuig, met de bijnaam “paper cutter”, zijn nog steeds operationeel.

 

 

Lost Patriot

Een post-apocalyptisch tafereel, deze inderhaast achtergelaten Leopard tanks en Volvo trucks op een militair domein… Er is zo goed als geen informatie te vinden over dit terrein. Da’s niet zo verwonderlijk, want het is geen verlaten terrein. Pas na mijn bezoek kwam ik te weten dat het terrein nog regelmatig gebruikt wordt voor militaire oefeningen.

 

 

Prison H11

In 1881 landde een ​​bataljon van het 9de Regiment van Linie, onder leiding van Majoor Caneel, in deze industriestad. Het werd er gehuisvest in een ongebruikte fabriek. Enkele jaren later koopt de overheid een nabijgelegen stuk grond van de stad om er een permanente kazerne op te richten. De bouwwerken worden voltooid in 1890. De kazerne bestaat op dat ogenblik uit drie functionele gebouwen, georganiseerd rondom een binnenplaats en omringd door een hoge muur.

In 1934 breidt de kazerne uit met twee nieuwe gebouwen. Het geheel krijgt bij wijze van eerbetoon de naam van een officier van de 12de Linie die in september 1918 sneuvelde in Langemarck. In 1977 wordt de kazerne een laatste keer uitgebreid en worden de oudste gebouwen gerenoveerd.

Begin jaren 1990 werd de kazerne stilaan ontmanteld en sinds begin 1994 staat ze volledig leeg. De gebouwen krijgen vanaf dan regelmatig dieven, vandalen en krakers over de vloer. Sinds 2015 is er een stedenbouwkundige vergunning om de kazerne om te bouwen tot luxe appartementen. Twee gebouwen worden ondertussen al terug bewoond; aan een derde gebouw zijn de werken volop aan de gang.

 

 

Flight Academy

Deze elementaire vliegschool, ingehuldigd in 1922, was een van de eerste vliegvelden van de Belgische militaire luchtvaart. Aanvankelijk en tot aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog, was het de basis van een eenheid van de luchtmacht die vooral aan verkenning deed. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog werd het vliegveld gebombardeerd door de Luftwaffe. De aanwezige smaldelen moesten in allerijl uitwijken naar andere vliegvelden. De vliegtuigen die niet vernietigd werden door de Duitse bezetter werden geëvacueerd naar Frankrijk.

Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd het vliegveld opnieuw gebombardeerd, ditmaal door de Amerikaanse luchtmacht. Het werd pas in 1950 opnieuw geopend, en werd de basis van de EVS (Elementaire Vliegschool). Tot 1969 vloog de EVS met tweedekkers van Belgische makelij. Vanaf 1969 werden ze echter vervangen door lichte militaire lesvliegtuigjes van de Italiaanse vliegtuigbouwer Marchetti. Het vliegveld, dat tot dan enkel een grasbaan had, kreeg op dat moment ook twee geasfalteerde landingsbanen. In 1996 werden de activiteiten van de vliegschool overgebracht naar een nabijgelegen kazerne van de luchtmacht. Enkele gebouwen worden momenteel nog gebruikt door twee clubs. De militaire barakken zijn sinds 1996 echter compleet vervallen…

 

 

Chateau Rochendaal

Geschiedenis

Kasteel Rochendaal was eigendom van katholiek burgemeester en pauselijk graaf Jean H.P. Ulens. Hij bouwde dit neoclassicistische kasteel in 1881. Het wit bepleisterde bakstenen gebouw heeft drie bouwlagen en een torentje van vier bouwlagen. Op de gevel stond het wapenschild Ulens-Ulens. Graaf Ulens was immers met zijn nicht Marie Ulens getrouwd. In 1904 kocht notaris en burgemeester Paul Cartuyvels het landgoed als buitenverblijf. Hij woonde er met zijn vrouw tot aan zijn dood in maart 1940.

Militair verleden

In WOII bouwde de Duitse bezetter op het landgoed het militair kwartier van Bevingen uit. Dit moest de basis voor nachtjagers in Brustem bedienen. Het was meteen de start van de lange militaire geschiedenis van het gebouw. Ook na de bevrijding behield het zijn militaire bestemming. Eerst vond het Amerikaanse leger er een luxueus onderkomen. In 1951 werd het landgoed verkocht aan de Belgische staat. Vanaf dan werd het een militair domein van het Belgische leger. Kasteel Rochendaal huisvestte de mess-officieren voor het Vervolmakingscentrum Luchtmacht Sint-Truiden. In 1996 doekte toenmalig defensieminister Leo Delcroix de afdeling, inclusief het schoolcomplex van Bevingen, op. Na de sluiting in 1996 behield het domein zijn militaire status. Militairen met hondenpatrouilles hielden er nog lange tijd militaire oefeningen.

Plannen voor de toekomst

Een gedeelte van het domein werd gebruikt als opvangcentrum voor asielzoekers. In 2012 maakte de lokale overheid bekend dat het domein zou omgevormd worden tot een woonproject met 300 woningen. Het kasteel zelf wilde men restaureren. Op 13 september 2017 brak er echter opnieuw een zware brand uit, die het kasteel volledig vernielde.

Verval

Jarenlange leegstand zorgde voor een prachtig verval. Voor fotografen was vooral het plafond van de inpandige kapel sprak tot de verbeelding. Het koningsblauwe plafond met de gouden vredesduif in stukwerk werd jammer genoeg verwoest door de laatste brand.

Het kasteel van Rochendaal heeft een eigen wikipedia-pagina.

 

 

Marinier

De Ouragan (orkaan) was een van twee militaire schepen in de Ouragan-klasse van de Franse marine. Hij behoorde tot het type ‘Transport de chalands de débarquement’ (TCD) (Landingsvaartuig transport). Beide schepen waren 149 meter lang, 21,5 meter breed en had een diepgang van 5,4 meter. Elk schip had een personeelsbezetting van 205 man, en kon tot 470 mankrachten te vervoeren. De schepen waren uitgerust met twee dieselmotoren, die samen een vermogen van 8.600 tot 9.400 PK genereerden. De schepen konden een snelheid van 17 knopen (28 km/u) behalen.

 

De klasse werd ontworpen om het snel laden en lossen van landingstoestellen mogelijk te maken. Een landingsoperatie kon in beperkte mate ook vanop het schip gecoördineerd worden. De landing werd echter meestal verwezenlijkt door het lossen van een landingsvaartuig, dat in een intern vlot vervoerd werd, een ‘radier’ genaamd. De TCD kon simultaan vier zware helicopters transporteren, van brandstof voorzien en coördineren en tegelijkertijd toezien op een beperkte landingsoperatie en de hospitalisatie en verzorging van eventuele gewonden.

 

Karakteristiek voor dit type vaartuig was het interne vlot, de ‘radier’, een verzonken dek, dat tot 3 meter onder water kon gezet worden en met een achterdeur die rechtstreeks in contact stond met het water. De beweging van water binnenin het schip werd gecontroleerd door sluizen, kleppen en automatische pompen. Dit verzonken dek bood ruimte aan twee landingsvaartuigen, die elk dan weer 11 lichte tanks vervoerden.

 

De Ouragan werd voor het eerst te water gelaten in 1963 en voor het eerst ingezet in een militaire operatie in 1965. In januari 2007 werd hij op rust gesteld, na onder meer in 1991 deel te hebben genomen aan de Golfoorlog. (foto’s in de tekst uit het publiek domein)

 

 

Patrol Boats

Het ontwerp van deze twee Patrol Boats is gebaseerd op een oorspronkelijk ontwerp voor een torpedojager. De Britse botenbouwer Vosper & Company uit Portchester bouwde deze boten voor de Deense marine. Ze werden gebouwd omstreeks 1954 en maken deel uit van de “Søløven Klasse”. Dat is de ietwat kleinere en goedkopere klasse die ontworpen werd voor export.

Drie Bristol Porteus turbinemotoren dreven de grotendeels uit hout gebouwde schepen aan. Ze konden een maximum vermogen van 10.500 PK konden genereren. De boten haalden hierdoor een snelheid van 49 knopen (ongeveer 90 km/u). De Patrol Boat heeft een lengte van 96 Ft (ongeveer 30 meter) en weegt 41 ton.

De boten lagen al decennia lang te verkommeren in het verlaten Lobroekdok. Het vervuilde slib en de wrakken werden uit het Lobroekdok verwijderd. De saneringswerken in het Lobroekdok zijn in mei 2017 gestart en werden afgerond in de loop van september 2019.

 

 

Scroll Up