Month: februari 2020

image_pdfimage_print

Robots Factory

Dit Oostenrijks bedrijf produceert niet-vervangbare vuurvaste materialen voor alle industriële bak- en smeltprocessen. De hoofdzetel van het bedrijf was gevestigd in Wenen. De firma had wereldwijd 7.900 mensen in dienst op ongeveer 30 productielocaties en meer dan 70 verkooplocaties. Wij bezochten echter deze Duitse vestiging, waar voornamelijk magnesia-koolstofstenen voor de staalindustrie gemaakt werden. Vanwege de crisis in de Europese staalindustrie werd in 2013 de Duitse locatie gesloten. 122 medewerkers kwamen op straat te staan. Momenteel zijn de sloopwerkzaamheden er volop aan de gang.

De fabriek is behoorlijk uitgebreid en beslaat verschillende productiehallen. Meestal zie je van deze locatie enkel de hal met de “robots”. Aangezien het onze enige locatie was die dag, namen we uitgebreid de tijd om ook de andere gebouwen te verkennen. We troffen ook in die andere gebouwen enkele mooie en fotowaardige hoekjes aan.

 

 

Laundry Baskets

de laatste reeks van een korte roadtrip door het zuidoosten van Duitsland, de voormalige DDR. Een voormalige industriële wasserij, waar ik verder geen informatie over vond. De naam “laundry baskets” verwijst naar de achtergelaten wasmandjes (eerste foto). Eén van de bitter weinige items in de fabriek die nog verwijst naar de bedrijvigheid die er ooit plaats vond. Ook de oude, verroeste strijkrol herinnert nog aan de wasserij.

Voor de rest waren de gebouwen hetzij leeg, hetzij volgepakt met achtergelaten rommel. Veel decay, maar jammer genoeg ook erg veel vandalisme. Niet verwonderlijk, aangezien het terrein niet eens afgesloten is. Toch nog enkele leuke shots kunnen maken.

 

 

Industrial Wanderer

Een van de belangrijkste industriële monumenten van deze Saksische metropool is deze in 1885 opgerichte fabriek. Honderd jaar geleden huisde hier een van de grootste autofabrikanten in Duitsland. De fabriek produceerde niet alleen auto’s, maar ook fietsen en motorfietsen. Na de Tweede Wereldoorlog ging de autoproductie verder onder de naam AUDI in een nabijgelegen stadje.

In deze fabriek werden vanaf dan de machines gedemonteerd als onderdeel van het herstelwerk en naar de Sovjet-Unie gebracht. Vanaf de jaren 1950 werden hier onder andere kantoormachines, vliegtuigmotoren en hydraulische pompen geproduceerd.

Vandaag blijven alleen de mooie, lege industriehallen staan, zoals deze industriële balzaal, ooit de krachtcentrale van de fabriek. Het ziet er jammer genoeg naar uit dat het gebouw wacht op de definitieve sloop…

 

 

 

Puppen Fabrik

Deze verlaten fabriek kreeg de naam “Puppen Fabrik”, omwille van de grote hoeveelheid plastic poppetjes die er te vinden waren. Nochtans was dat niet wat er in deze als sinds halverwege de jaren 1990 leegstaande fabriek geproduceerd werd. Hoewel informatie zeer schaars te vinden is, kon ik achterhalen dat de fabriek werd opgericht in 1969 en dat het in feite om een inktfabriek gaat…

Einde 2019 werd de stad slachtoffer van een pyromaan, die het blijkbaar op leegstaande panden gemunt had. Ook deze fabriek ontsnapte niet aan de waanzin van de pyromaan. De berichtgeving naar aanleiding van de brand vermeldde dat de fabriek nagenoeg volledig afgebrand was. De schade bleek echter tot het voorste deel van het gebouw beperkt te zijn gebleven. Er waren nog enkele zeer mooie stukken te zien en te fotograferen…

 

 

Villa Guano

Over de achtergond van deze statige villa valt jammer genoeg niets te achterhalen. Er werd ooit aanstalten gemaakt om ze te renoveren, maar om een of andere reden werd die renovatie stilgelegd. Het gebouw was inmiddels gestript tot op de ruwbouw. Vrijwel alle kamers van de villa zijn leeg. Hier en daar slingeren nog wat nonchalant achtergelaten werktuigen rond, die herinneren aan de renovatie. Zelfs de kelders waren helemaal leeg. Weinig interessants om te fotograferen dus…

Het enige onderdeel van de villa dat nog klaar en duidelijk herinnert aan de vergane glorie die achter de imposante gevels schuilgaat, is de inkompartij en de trappenhal. Maar wàt een trappenhal! Die maakten het bezoekje dan toch weer goed.

 

 

Kulturhaus am Kristalsee

De warmwaterbron waarrond dit kuuroord gebouwd werd, werd al ontdekt in de middeleeuwen, vermoedelijk tijdens mijnbouwwerkzaamheden. Ze is nu de oudste en warmste thermale bron in de streek en wordt nog steeds gebruikt voor balneologische doeleinden.

Dit gebouw, het zogenaamde “Kulturhaus” maakte deel uit van een groter geheel. In dit gedeelte van het kuuroord werden onder meer een grote evenementenhal, een wintertuin en ruim 100 gastenkamers ondergebracht. De bouwwerkzaamheden voor de oprichting van dit gebouw startten in 1951 en werden pas volledig voltooid in 1954. Het gebouw werd echter al officieel geopend in 1953.

Inmiddels staat het gebouw al van kort na de eeuwwisseling leeg. De ruim 15 jaren van leegstand hebben al duidelijke sporen nagelaten. Een renovatie dringt zich op om het inmiddels geklasseerde gebouw te beschermen van verdere verloedering. De enige potentiële koper tot nu toe, een investeerder, haakte af . Hij wou van het gebouw een revalidatiecentrum voor sportgeneeskunde maken, maar kreeg het plaatje niet financieel rond. Het gebouw staat te koop voor € 680.000. De stad legt echter strenge normen op met de bedoeling de bouwstructuur en het interieur grotendeels te behouden. Dit schrikt mogelijke investeerders uiteraard af.

 

 

Rittergut V

Dit verlaten herenhuis werd gebouwd omstreeks 1895 in opdracht van de eigenaar van een nabij gelegen weverij. Het oorspronkelijk als zomerresidentie opgerichte landhuis diende in de loop van de geschiedenis verschillende doeleinden. Ten tijde van het Derde Rijk was het bijvoorbeeld een Reichsarbeitskamp. Na de oorlog werd het kasteel omgevormd tot een school voor de opleiding van rechters en nog later werd er een “pioniersschool voor leiderschap” in ondergebracht.

In 2018 viel het prachtige gebouw ten prooi aan de vlammen nadat er brand gesticht werd. Het volledige dak werd verwoest. De traphal met het blauwe stucwerk plafond, waar het gebouw om bekend staat, bleef gelukkig gespaard. Inmiddels werd ook het glas-in-loodraam in dezelfde traphal door onverlaten gestolen.

 

 

Last Ride

Tijdens een roadtrip door het oosten van Duitsland kwamen we langs een veelbelovend uitziende industriële site. De loodsen op deze site bleken overwegend leeg te zijn. Eentje ervan leek zelfs nog halvelings in gebruik. Men was er alleszins bezig de terreinen op te ruimen.

In het garagegedeelte van een van die loodsen staat deze prachtige oude lijkkoets. Terwijl de rest van het gebouw compleet gevandaliseerd werd, bleef deze lijkkoets als bij wonder gespaard… Gespaard van vandalisme alleszins. De tand des tijds had duidelijk al een impact gehad op deze schoonheid. Waarom en hoe lang ze hier al staat, is een raadsel. Maar wàt een leuke vondst, toch?

 

 

Lost Frequencies

Al van eind jaren 1930 was het toenmalige Nationaal Instituut voor de Radio-omroep (NIR) zich er van bewust dat de voorloper van dit zendstation niet langer voldeed aan de noden. Plannen voor een nieuw station moesten echter uitgesteld worden tot na de Tweede Wereldoorlog. In 1946 werden de plannen getekend en vijf jaar later werd de eerste steen gelegd van het nieuwe gebouw. Koning Boudewijn huldigde in 1952 het nieuwe project plechtig in.

Het nieuwe zendstation werd specifiek ontworpen voor de nationale en internationale radio-uitzendingen van de openbare omroep. In die periode waren er nog veel Belgen in Afrika en andere delen van de wereld. Om hun band met het vaderland te onderhouden, werd van hieruit uitgezonden in korte golf. De zenders hadden een vermogen van 100 kW. Het zendsysteem toen was amplitudemodulatie (AM). Frequentiemodulatie (FM) was in die tijd nog heel experimenteel en er waren nagenoeg geen FM-ontvangers.

In de loop van de jaren werd er herhaaldelijk gesleuteld en aangepast aan de zendapparatuur, maar technologie staat niet stil. Wat in 1952 high-tech was, is nu (amper 60 jaar later) industriële archeologie geworden. Voor het bereiken van Belgen in het buitenland biedt het internet vandaag een veel efficiëntere oplossing. De verouderde zenders werden niet meer vervangen. In 2001 werden de kortegolfuitzendingen stopgezet en 10 jaar later stopte de VRT met ook met uitzenden op de middengolf. Het eens zo imposante gebouw zal weldra plaats maken voor een nieuw ziekenhuiscomplex.

 

 

Mint Factory

Over deze voormalige betoncentrale valt weinig informatie te vergaren. Ik kon alleen ontdekken dan dat ze in 2017 failliet verklaard werd. Het bedrijf was vooral gespecialiseerd in het vervaardigen van betonnen bloembakken, terras- en traptegels en palissades.

Binnen in de werkplaats was alles in een frisse, mintgroene kleur geschilderd. Vandaar de naam Mint Factory. Jammer genoeg moesten we het bezoek hier eerder kort houden. Het was al aan de late kant toen we er aankwamen en de duisternis viel al snel in. Bovendien werden we plots verrast door de aanwezigheid van de eigenaar. Da’s altijd een goed signaal om het pand te verlaten…

 

 

Scroll Up