Month: november 2018

image_pdfimage_print

Courthouse

Nadat aan het einde van de Eerste Wereldoorlog het oude gerechtshof volledig afbrandde, diende zich de noodzaak aan om een nieuw gerechtshof te bouwen. Het duurde nog tot halverwege de jaren 1920 voor er concrete plannen kwamen voor de nieuwbouw. Het stadsbestuur schreef een wedstrijd uit, waarbij de Brusselse architect Jerôme Vermeersch als winnaar uit de bus kwam. In 1934 mag Vermeersch starten met de bouw van het gerechtshof, maar omwille van financiële overwegingen moet hij het ontwerp wel “soberder” uitvoeren dan oorspronkelijk voorzien was. De geplande hoektoren wordt kleiner uitgevoerd en voorzien van een peervormige spits. Voor het interieur koos Vermeersch resoluut voor de art decostijl. Het gebouw wordt voltooid en in gebruik genomen in 1936. Het gerechtshof werd na verloop van tijd te klein en nadat het in 2008 geklasseerd werd als monument, werd er begonnen aan de bouw van een nieuw gerechtshof op een andere locatie. In 2011 werd het oude gerechtshof verlaten. Inmiddels werd het verkocht aan een projectontwikkelaar, die er – rekening houdend met de erfgoedwaarde – een nieuw woonproject in zal realiseren.

 

 

Chateau Lumière

Chateau Lumière werd tussen 1900 en 1903 gebouwd door de familie Burrus, die haar fortuin had gemaakt in de tabaksindustrie. De familie Burrus onderscheidde zich op tal van vlakken, waaronder niet in het minst de liefdadige werken ten voordele van de gemeenschap waarin zij leefden, zoals de bouw van een voetbalstadion, een zwembad en tehuizen voor ouderen. De werknemers van de tabaksfabriek kregen veel meer “voordelen” dan de wet in die tijd oplegde, zoals verzekering en pensioen.

Het chateau werd ontworpen door de Straatsburgse architecten Gottfried Julius Berninger and Gustave Henri Krafft in de neobarokke stijl, die aan het einde van de 19de en begin 20ste eeuw populair is in Frankrijk. De neobarok, net zoals de barok, typeert zich door het rijke en weelderige materiaalgebruik, de symmetrie en het veelvuldig gebruik van versieringen en complexe patronen, die onder meer zichtbaar zijn in de smeedijzeren hekwerken rond het domein en de smeedijzeren trapleuningen.

Kort na het voltooien van het chateau overlijdt de bouwheer en neemt diens zoon Maurice Burrus zijn intrek in het gebouw. Tijdens de Eerste Wereldoorlog weigerde Maurice Burrus de Duitse troepen te voorzien van tabak en moest hij op de vlucht naar Zwitserland.  Het chateau werd in beslag genomen om onderdak te bieden aan Duitse officieren. Na de oorlog neemt de inmiddels als oorlogsheld gedecoreerde Maurice de leiding over van de tabaksfabriek en groeit in toenemende mate uit tot een invloedrijke figuur op industrieel, financieel en politiek vlak. Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog moest hij vluchten, dit keer naar zijn eigendom in de Pyreneeën. Ook dit keer werd zijn chateau opgevorderd door het Duitse leger en werd het omgevormd tot een trainingscentrum voor gewonde Duitse officieren. Na WO II trok hij zich terug in Genève. Chateau Lumière werd in eerste instantie verkocht aan een religieuze orde, maar werd later verkocht aan een private eigenaar. In 1993 werd het chateau beschermd als monument, maar aangezien het onbewoond was, werd het al snel het voorwerp van vernielingen door vandalen. Tegenwoordig blijft er nog maar bitter weinig over van het ooit zo luisterrijke chateau…

 

 

Chateau Vignes Vertes

Het kasteel, waarvan de architect niet bekend is, werd gebouwd omstreeks 1830 op de plaats waar zich voordien een versterkte vesting bevond. Die vesting werd afgebroken, maar de slotgrachten bleven in eerste instantie bewaard. Later werden ook de slotgrachten gedempt om er tuinen aan te leggen. Het in neo-klassieke stijl opgetrokken kasteel, met tal van verwijzingen naar de Italiaanse architectuur, heeft een H-vormige plattegrond: een centraal gedeelte, met aan weerszijden een dwarsvleugel die er op aansluit. Het opmerkelijke interieur weerspiegelt de overgang van de neoklassieke geest naar eclecticisme onder de juli-monarchie. Verscheidene kamers werden ingericht met Parijse meubels en gordijnen uit 1830, met een nep-hout en faux-marmer decor, beschilderde plafonds van het Pompeius of antieke type. Muren bedekt met behang uit het huis Dufour. Het geheel werd beschermd als erfgoed in 2000.

 

 

Therme Bleu

Al in de Gallo-Romeinse tijd was hier een spa. Dankzij een roman waarin de schoonheid van een herderin wordt toegeschreven aan de kwaliteit van de wateren van dit dorp, komt het stadje plots in het middelpunt van de belangstelling. In 1845 wordt dit prachtige kuuroord geopend. Het heeft een uitstekende reputatie tot het einde van de 19de eeuw, maar stort rond de eeuwwisseling zonder duidelijke reden in. Bijna 100 jaar later wordt op dezelfde plek geprobeerd om het eens beroemde bronwater te bottelen en te verkopen als een topproduct, gericht op de rijke klantenkring van luxe hotels en restaurants van het Arabische schiereiland. Het project blijkt echter een commercieel falen te zijn en het bedrijf sluit uiteindelijk in 2014…

 

 

Chateau des Fantômes

Aan de poorten van de Bourgogne, midden in het Pays de Bresse, op de top van deze beboste heuvel, torent het statige Chateau des Fantômes boven de vallei uit. De grondvesten van het kasteel gaan al terug tot de tweede helft van de 13de eeuw, maar het is pas bij de overgang naar de 15de eeuw dat van het geheel een versterkte vesting wordt gemaakt. In de 19de eeuw worden er nog verbouwingen en uitbreidingen uitgevoerd aan het kasteel, maar sinds de jaren 1990 werd het kasteel verlaten en raakte het snel in verval. De familie die vandaag eigenaar is van het goed, lijkt niet geneigd te zijn om het gebouw tegen verder verval te beschermen. Dit prachtige sprookjesachtige kasteel zou wel eens hetzelfde lot kunnen ondergaan als het inmiddels verdwenen Chateau Miranda…

 

 

 

Scroll Up