Month: juli 2017

image_pdfimage_print

Chateau VP

Wanneer de eerste burcht op deze plaats gebouwd werd valt niet meer te achterhalen. De eerste verwijzingen ernaar gaan alleszins terug tot 1139. De burcht maakte in de loop van zijn vroege geschiedenis meermaals het voorwerp uit van politieke conflicten. Tijdens een van deze conflicten werd het gebouw in 1452 volledig verwoest. Het goed kende door vererving verschillende opeenvolgende eigenaars, maar het zou ruim 100 jaar duren vooraleer het kasteel terug werd opgebouwd, toen de heerlijkheid in handen kwam van de familie de Mastaing in 1563.

Tegen het einde van de 16de eeuw werd het kasteel verkocht aan de familie de Preudhomme uit Rijsel, die meerdere verbouwingen liet uitvoeren aan het kasteel en die ook het park rond het kasteel liet aanleggen. De laatste grondige verbouwing vond plaats in 1872-1875, nadat het goed werd aangekocht door baron Victor Pycke de Peteghem. De derde bouwlaag werd geïntegreerd in een hoger dak, het interieur en de tuin werden grondig aangepakt. Er zijn nog nauwelijks elementen aanwezig die dateren van voor 1872. De kasteeltuin werd opnieuw grondig aangepakt. De grootste nieuwigheid in de tuin is de bouw van een grote hondenkennel in 1881. De nieuwe eigenaren waren immers zeer gedreven jagers. Het hondenhok werd verwarmd door een bakoven, die zich aan de andere kant van de grote, ronde hondenkennel bevond.

De laatste afstammeling, barones en burgemeester Ines Pycke de Peteghem schonk in 1951 het volledige domein aan het Nationaal Werk der Katholieke Schoolkolonies. Deze organisatie organiseerde er onder meer vakantieverblijven. Het kasteel van Poeke werd op 13 oktober 1943 als monument beschermd, terwijl het domein sedert 1 maart 1978 als landschap is beschermd.

 

 

Cabardouche

Je komt ze wel vaker tegen langs drukke wegen, de huisjes van plezier. Soms zie je er een handvol bij elkaar, een ‘chaussée d’amour’, zeg maar… Deze zaak werd wellicht slachtoffer van de economische recessie. Of misschien werd er geen geschikt personeel gevonden? Het pand staat alleszins al meerdere jaren leeg. Op de meeste plaatsen bleef het relatief goed bewaard, maar in sommige ruimten is het verval zeer duidelijk.

Opnieuw een eigen vondst. De eerste en wellicht meteen ook laatste keer dat ik voet zetten in een bordeel… En dan was het ook nog alleen omdat ik zeker wist dat ie leeg stond…

 

 

Green School

Het Gesticht Onze-Lieve-Vrouw van Deinsbeke is een neogotisch gebouw in de Belgische stad Zottegem. De ontstaansgeschiedenis van dit college gaat terug tot het midden van de negentiende eeuw. Om tegemoet te komen aan het grote gebrek van degelijk en betaalbaar onderwijs in de stad richtte August De Rouck in 1862 een nieuwe school op. De van Gent afkomstige katholieke nijveraar en grootgrondbezitter gebruikte in eerste instantie de bestaande gebouwen die voorheen dienst deden als bedrijfsruimte. In 1868 schonk hij de eigendommen aan het nabijgelegen bisdom.  Het daaropvolgende jaar werd het schoolgebouw uitgebreid met een leraarswoning.

In de periode 1881-1883 werden al de bestaande gebouwen, inclusief de leraarswoning, weer afgebroken. In 1883 werd er een volledig nieuwe school in neogotische stijl opgetrokken. Ook nu nam De Rouck een deel van de kosten voor zijn rekening.

Aanvankelijk werd in het “gesticht” middelbaar en landbouwonderwijs gegeven. Begin jaren 1960 verhuisde het secundair onderwijs naar een nieuw gebouw en werd de school enkel nog gebruikt door de lagere school. Na een fusie met andere vrije scholen begin 2002, kwamen de gebouwen leeg te staan. De kapel werd in 2016 volledig verwoest door een uitslaande brand.

 

 

Brewery Loco

Brouwerij Van Honsebrouck ontstond omstreeks 1900. Emile en Louisa Van Honsebrouck verlieten toen de ouderlijke brouwerij omwille van ruzie tussen schoonmoeder en schoondochter. Ze kochten een kleine boerderij, waar ze hun eigen brouwerij stichtten. In 1922 worden de stichters opgevolgd door hun zonen Paul en Ernest Van Honsebrouck. De brouwerij bleef sindsdien in familiebezit.

Er werd oorspronkelijk voornamelijk pilsbier gebrouwen. In 1953 kondigde de derde generatie bierbrouwers zich aan wanneer Luc Van Honsebrouck Paul en Ernest opvolgt. Zijn ideeën zorgen voor een ommekeer voor de brouwerij. Men besluit zich te specialiseren in het brouwen van bieren met een hoge gisting, zoals Bacchus. Het assortiment bevatte verder onder mer een geuze, enkele fruitbieren en verschillende kasteelbieren.

In 2010 volgde Xavier zijn vader Luc op zijn beurt op. Onder dienst bewind werd in 2016 een nieuwe brouwerij met bezoekerscentrum in gebruik genomen in het nabijgelegen Emelgem. De oorspronkelijke brouwerij in Ingelmunster werd vervolgens afgebroken.

Neem een kijkje op de website van de brouwerij voor een gedetailleerde geschiedenis van brouwerij Van Honsebrouck.

 

 

Lost Coffins

Deze voormalige opslagplaats van een meubelimporteur werd in 2014 geteisterd door een brand. Het vuur ontstond in de leegstaande kantoorruimten. De opslagruimte zelf kon gevrijwaard worden. Toch besloot de uitbater om de opgeslagen retourgoederen elders onder te brengen. Nog slechts enkele achtergebleven stukken herinneren aan de vroegere functie van de loods. De meest opvallende van die stukken zijn enkele nonchalant achtergelaten rieten doodskisten. Rieten doodskisten zijn in deze contreien (nog) niet echt ingeburgerd. Ze vormen nochtans een volwaardig en biologisch verantwoord alternatief voor de houten variant. Buiten deze enkele achtergelaten doodskisten heeft deze locatie verder niet veel te bieden…

De locatie werd eind 2019 gesloopt.

 

 

Shepherd Castle

Eigen vondsten zijn meestal de leukste en meest spannende locaties. Dit kasteel in neoklassieke stijl dateert van de tweede helft van de 19de eeuw. Een prachtig en mooi bewaard kasteel, met heerlijke ruimtes, haarden, vloeren, trappen,…

De site staat al enkele jaren te koop. Potentiële kopers worden wellicht afgeschrikt door het stevige prijskaartje. Bovendien zijn de mogelijkheden van het pand eerder beperkt. Het gaat immers om beschermd erfgoed. Een potentiële investeerders zal dus niet alleen over een flink budget moeten beschikken, maar bovendien bereid zijn om op te tornen tegen de typische regelneverij die met de bescherming gepaard gaat.

Om deze locatie zo goed en zo lang mogelijk te beschermen, wordt er geen verdere informatie vrijgegeven.

 

 

Salve Mater

Dit omvangrijke, complex werd opgericht halverwege de jaren 1920 als neuropsychiatrische kliniek Salve Mater. Het bestaat uit diverse paviljoenen in neotraditionele stijl, verspreid in het noordelijke deel van het oorspronkelijke kasteelpark. De paviljoenen zijn van elkaar gescheiden door rechtlijnige dreven. Dit patroon is een overblijfsel van de 19de-eeuwse aanleg rondom het Kasteel de Spoelberch.

Nadat Karel de Spoelberch in 1907 zonder afstammelingen overleed, kwam het kasteel met het park in 1915 in het bezit van de Leuvense universiteit. Die gaf het in erfpacht aan de Zusters van Liefde om er een ‘zinneloozengesticht’ in te richten. De kliniek maakte deel uit van het Universitair Psychiatrisch Centrum van Leuven. Vanaf eind jaren 1990 werden alle afdelingen verspreid over andere ziekenhuizen. Het laatste paviljoen werd in 2007 ontruimd. De paviljoenen vertonen meestal een grosso modo H-vormige plattegrond. Het zijn functionele bakstenen constructies van twee à drie bouwlagen onder overwegend pannen zadel- en schilddaken.

Het complex wordt momenteel grondig gerenoveerd en omgevormd tot een site voor wonen en werken. Enkele paviljoenen werden reeds voltooid en worden al bewoond. Dit paviljoen, Sint-Cecile, is het laatste gebouw dat nog in een mooie staat van verval verkeert.

Ten tijde van dit bezoek was het hoofdgebouw met de kapel nog bewoond door een “conciërge”. Die delen waren dus op dat moment niet toegankelijk. Toen ook die gebouwen later ontruimd werden, drong een tweede bezoek zich op. Het resultaat daarvan zie je hier: Salve Mater Convent.

 

 

Exidus

Nieuwe vondsten zijn altijd de leukste explores. Je ziet de locatie volkomen onbevooroordeeld door beelden van andere explorers. En je mag de locatie een geheel nieuwe naam geven. “Exidus” verwijst in eerste instantie naar het nog aanwezig bedrijf op de site. Het is bovendien een knipoog naar een televisieprogramma over urbex dat op Canvas liep op het moment van de vondst.

Dit verlaten bedrijfsgebouw bevindt zich op een industriële site die nog in bedrijf is. Het gebouw maakte waarschijnlijk deel uit van een bedrijf dat eerder op de site gevestigd was. Op de zolder waren nog archieven aanwezig die teruggaan tot het interbellum, lang voor het huidige bedrijf zich hier vestigde. Het gebouw was waarschijnlijk een administratief gebouw, waarin onder meer de archieven en de bedrijfsboekhouding bewaard werden. Het oudste en meest vervallen deel van het gebouw was alleszins voorbehouden voor de bedrijfsgeneesheer en zijn dienst, te oordelen naar de aanwezigheid van een medisch kantoor, een laboratorium en drie kleedcabines. Het gebouw vertoont een prachtig natuurlijk verval dat nergens verstoord wordt door inbraaksporen of vandalisme van welke aard dan ook.

 

 

Scroll Up