Month: juli 2016

image_pdfimage_print

Piscine Crachoir

Piscine Crachoir aan het Rode Kruisplein in Mechelen opende begin jaren ’20 van de vorige eeuw de deuren. In Mechelen kent men het stedelijk zwembad, badhuis en wellness als “den aaven dok”. Het art nouveaugebouw behield deze functie tot het bijna 80 jaar later de laatste bader zag vertrekken. Het gigantische gebouw bevatte naast het zwembad en de bad- en saunafaciliteiten ook tal van ruimten voor sport en culturele activiteiten. Een deel van het complex is overigens nog steeds in gebruik als thuisbasis van enkele culturele verenigingen.

Na ruim 15 jaar leegstand werden de restauratiewerken aan het als monument geklasseerde gebouw toch aangevat. Voorlopig worden alleen de gevels van het gebouw aangepakt. Aangezien er lange tijd geen eensgezindheid bestond over de toekomstige bestemming van het complex, liet de restauratie van de binnenkant van de gebouwen bijzonder lang op zich wachten… Inmiddels is de kogel door de spreekwoordelijke kerk. Hotelketen Van der Valck vormde het complex om tot een hotel.

 

 

Het Zegel

Het Zegel in Mechelen, oorspronkelijk een kaarsenfabriek, werd halverwege de 19de eeuw overgenomen door de diensten van de Belgische Posterijen. Het toen bijna 5.500 vierkante meter grote gebouw werd vanaf dan gebruikt voor het drukken en verdelen van postzegels. Toen de productie werd stopgezet, nu meer dan 20 jaar geleden waren er plannen om de site te ontwikkelen als een kantoor- en woningproject. jammer genoeg raakte het project nooit van grond omwille van een ernstige bodemvervuiling. Het hele project zit sindsdien in een impasse, omdat de kosten voor het saneren van het terrein astronomisch zijn en niemand dat wou ophoesten…

Ik bezocht de locatie drie keer. De eerste keer was een bezoek in mijn eentje en slechts gewapend met mijn iPhone. Het tweede bezoek was met enkele leden van de groep Urbex Nation (toen nog Scenes of Decay) na een groepsmeeting. Een derde bezoekje kwam er ruim twee jaar later. De gebouwen zijn vrijwel geheel leeg, maar blijven toch de moeite waard. Enkele mooie ruimtes en mooi verval. Deze foto’s zijn van het tweede en het derde bezoek.

Inmiddels blijkt het saneringswerk dan toch uit het slop geraakt te zijn. Tijdens het derde bezoek bleek dat er toch weer terug gewerkt werd.

 

 

 

Lost Bridge

Deze verlaten spoorwegbrug over een Belgisch kanaal, verbindt twee belangrijke handelssteden. Ze werd gebouwd tijdens de aanleg van het kanaal in de jaren 1930. De constructie is een bijna 113 meter lange “vierendeelbrug”, een variant van de vakwerkbrug. Deze bruggen hebben een zogenaamd vierendeelvakwerk, dat bestaat uit een onder- en bovenrand waartussen de verticale stijlen buigvast zijn verbonden. De gebruikelijke diagonale verbindingen ontbreken in dit type ligger. De Belg Arthur Vierendeel ontwikkelde het principe van het vierendeelvakwerk in 1896.

De lijn die gebruik maakte van deze brug werd begin jaren ’90 gesloten en sindsdien wordt de brug niet meer gebruikt. Omwille van een mogelijke verbreding van het kanaal wou men de brug afbreken. De sloop werd echter verhinderd door een nabijgelegen industrieel bedrijf, dat de brug wil inschakelen in haar goederentransport. De spoorlijn zelf kreeg daarvoor al een opknapbeurt. De Vlaamse Overheid koestert plannen om de brug te renoveren en ze terug in gebruik te nemen voor personenvervoer.

 

 

Cemetery of the Insane

Het Cemetery of the Insane fungeerde van 1921 tot 1981 als begraafplaats voor de mannelijke patiënten van het nabijgelegen krankzinnigengesticht. Het perceel werd in 1913 in het kadaster opgetekend en beschreven als begraafplaats ten dienste van het gesticht. Patiënten verbleven vaak hun hele leven in het gesticht en banden met de familie waren veelal volledig verbroken. De instelling verzorgde daarom de begraving van haar patiënten zelf. Van 1921 tot 1981 werden hier 1750 patiënten begraven. Het waren allemaal mannen die geen banden meer met hun familie hadden. Sinds 1981 worden de patiënten begraven op de openbare begraafplaats van het stadje of elders op aanvraag van de familie.

De begraafplaats is ingedeeld in zes percelen, bestaande uit grasperken met heide en rijen grafzerken. De eenvoudige betonnen kruisen zijn allen voorzien van een metalen plaatje met de naam en geboorte- en sterfdatum van de overledene. De percelen worden gescheiden door dreven van fijnsparren. Twee bakstenen en bepleisterde lijkenhuisjes flankeren de toegang. Op het einde van de hoofddreef staat een calvarie opgesteld.

 

 

Chateau Nottebohm

Het kasteeldomein Nottebohm is een domein van meer dan 58 ha groot. Het centraal gelegen kasteel werd gebouwd in 1908 door Ferdinand Otto Nottebohm. Het is een typisch voorbeeld van een begin-20ste-eeuws buitenhuis in de bosrijke gebieden rondom de stad. Nottebohm koos voor een pittoreske, eclectische bouwstijl. Men onderscheidt elementen uit de neo-Vlaamse renaissance, de traditionele bak- en zandsteenstijl en de cottagestijl. Architect Ernest Pelgrims tekende de plannen. De vier gevels zijn afwisselend en grillig vormgegeven. Het interieur van de woning is sterk verwaarloosd en bijna volledig vernield.

Het kasteel, gebouwd als buitenverblijf voor het gezin Nottebohm, werd tot 1943 regelmatig gebruikt. De familie Nottebohm was een vooraanstaande familie, gekend omwille van talrijke initiatieven in de zorgverlening. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel door het Duitse leger in gebruik genomen. Na de oorlog kwam de familie er slechts sporadisch op vakantie.

In de jaren 1950 werd het kasteel verhuurd als hotel en restaurant. Nadien stond het voornamelijk leeg. In de jaren 1980 werd het te koop gesteld, zonder resultaat. Jarenlange leegstand zorgde voor een verwaarloosde toestand van het exterieur en een grotendeels verdwenen interieur.

Het verloederde kasteel kwam de voorbije jaren opnieuw in de belangstelling.  De bekende Amerikaans regisseur Tim Burton wou het kasteel gebruiken als decor voor zijn nieuwe film. Auteur Ransom Riggs haalde in het kasteel eerder al zijn inspiratie voor zijn boek “Miss Peregrine’s home for peculiar children”. De keuze van de filmlocatie viel uiteindelijk op een ander kasteel in de buurt.

In het voorjaar van 2018 werd het kasteeltje in alle stilte gesloopt…

 

 

Scroll Up