Month: maart 2016

image_pdfimage_print

Hasard Cheratte

Mijn kijk op deze sinds 1977 verlaten steenkoolmijn. De Steenkolenmijn van Hasard (Frans: Charbonnage du Hasard de Cheratte) behoeft weinig introductie. Er zijn niet veel urbexlocaties die over een eigen Wikipediapagina beschikken, maar deze is er eentje van. Het betreft de belangrijkste mijn van de “Société anonyme des Charbonnages du Hasard”. Ze omvatte vier mijnschachten en is vernoemd naar de gelijknamige deelgemeente van de Luikse stad Visé, waar ze gelegen is.

De uitbating van de mijnsite begon omstreeks 1850. Na een ongeval in 1877, ten gevolge van een overstroming sloot de mijn om pas dertig jaar later, in 1907, heropend te worden. Ze zou vanaf dan nog tot 1977 in bedrijf te blijven.

Na de sluiting werden enkele delen van de mijn, waaronder de kolenwasserij gesloopt. Men kwam gelukkig al snel tot het besef dat de bijzondere architectuur, met name de neo-middeleeuwse architectuur van de gebouwen rond schacht 1 het preserveren waard waren. Schacht 1 werd als monument geklasseerd en kwam in handen van een andere eigenaar, die de mijn zo compleet mogelijk wilde bewaren. Hij overleed echter voor hij zijn plannen kon realiseren, waarna de mijn in handen van de gemeente kwam. Sanering van het terrein en de sloop van een aantal gebouwen is begonnen in februari 2017. Alleen schacht 1 met alle gebouwen die ermee verbonden zijn, en de brug over de weg, worden gespaard en gerestaureerd.

Ondanks de overvloedig aanwezige graffiti en het vele vandalisme, vond ik deze site toch zeker een bezoek waard!

 

 

Paper Mache

Louis De Nayer werd in 1827 geboren. In 1851 stichtte hij een handel in lompen, het basismateriaal voor de fabricatie van papier. Eind 1860 vroeg hij aan het gemeentebestuur om een papierfabriek met twee stoommachines te mogen bouwen, op een stuk land gelegen langs een kanaal. De fabriek zou papierdeeg maken, met als grondstof stro. Dat stro zou worden aangevoerd per schip uit Nederland, via het kanaal. Wellicht was De Naeyer toen al op de hoogte van de plannen voor de aanleg van de ‘ijzeren weg’ die in 1868 in gebruik werd genomen en langs zijn fabrieksterrein in Willebroek liep.

Vrij snel werd er 8 ton papierdeeg per dag geproduceerd. Een werkdag duurde ongeveer 12 tot 14 uur, zowel voor mannen als voor vrouwen. De Naeyer liet huizen bouwen voor zijn arbeiders, stichtte dag- en avondscholen. Naast de steeds groter wordende fabriek bouwde hij ook een bakkerij, een crèche en een bibliotheek voor de arbeiders van zijn fabriek.

Rond 1875 produceerde de papierfabriek dagelijks ongeveer 40 ton papierdeeg, maar de oorlog tussen Frankrijk en Duitsland zorgde voor een gebrek aan stro. Daarom ging De Naeyer experimenteren met naaldhout. De houtvezels werden gekookt in een oplossing van calcium en bisulfiet om er papierdeeg van te maken.

In april 2004 ging de papierfabriek in vereffening. Een projectontwikkelaar kocht het industrieterrein met de leegstaande fabrieksgebouwen op. Op dit moment realiseert hij er een grootschalig woonproject.

 

 

 

Orient Express

Dit is het koprijtuig van een drieledig dieselelektrisch stel type 654.02 uit 1936, gebouwd door Baume et Marpent. De 365 PK dieselmotor kon de trein tot een maximale snelheid van 120 km/u brengen. De Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen zette deze dieselmotorstellen oorspronkelijk vooral in op snelle, interstedelijke verbindingen. Deze trein werd op 8 november 1966 uit dienst genomen. Het rijtuig in kwestie is eerste-klasse-rijtuig. Van het drieledige treinstel is alleen het rijtuig met de motorkamer en stuurcabine bewaard gebleven. De beide andere rijtuigen werden gesloopt.

Achter het 654.02-rijtuig bevond zich een zogenaamd “blokrijtuig”. Het werd in 1907 gebouwd door het Atelier de la Dyle et Bacalan. Nadat het voertuig in 1954 uit dienst werd genomen, bouwde de NMBS het om tot slaapwagon bij een werktrein. Het blokrijtuig leidde zo nog een tweede leven tot het op 18 februari 1981 definitief uit dienst werd genomen.

Een derde en laatste voertuig is een houten goederenwagon van het bouwjaar 1911. Deze wagon met een laadvermogen van 10 ton werd op 31 augustus 1983 uit dienst genomen. Van deze laatste wagon vind je in deze reeks geen foto’s.

Vanzelfsprekend heeft geen van deze treinstellen iets te maken met de originele Orient Express. De luxueuze fluwelen afwerking van koprijtuig inspireerde de vinders om hem “Orient Express” te noemen. Al ten tijde van mijn bezoek in 2016 bevonden deze drie treinstellen zich in gevorderde staat van ontbinding. Ze stonden dan ook al jaar en dag weg te roesten onder de blote hemel.

 

 

 

 

Scroll Up