Dood

Secrets of the Crypt

Het gebruik van deze grafgalerijen ontstond op het einde van de 19de eeuw in de zoektocht naar een oplossing voor het steeds groter wordende aanbod aan lijken in en om de steden. Men zocht een hygiënische, maar tegelijkertijd plaatsbesparende oplossing en vond die in het inrichten van ondergrondse grafkelders met op elkaar en naast elkaar gestapelde nissen, waarin de lijkkist werd ingemetseld. De eerste dergelijke grafgalerij in België werd in gebruik genomen in 1878 en vond vanwege het toenemende succes al snel navolging op andere begraafplaatsen. In deze galerij vonden bijna 900 mensen een laatste rustplaats, maar vonden ze er ook rust? Deze grafgalerij is jammer genoeg niet gespaard gebleven van vandalisme. Een paar jaren geleden werden enkele grafnissen opengebroken. De beheerder van de begraafplaats diende klacht in tegen onbekenden en er volgde een politieonderzoek, maar om een of andere reden werd de schade nooit hersteld. De opengebroken nissen zijn dus nog steeds open en de resten van lijkkisten zijn er zichtbaar.  Een schrijnenende toestand, die door de typisch Belgische “reglementitis” in stand wordt gehouden…

Bekijk ook de eerdere reeks over Crypte III

 

 

Red Morgue Hospital

Dit hospitaal werd aan het begin van de 20ste eeuw opgericht door een aantal vrijzinnigen met tentakels die tot ver in het sociale weefsel reikten. Zo’n 50 investeerders brachten het beginkapitaal bij elkaar om dit eerder kleine ziekenhuis te bouwen en in te richten. In die tijd was de ziekenverzorging nog diep geworteld in de geestelijkheid en daar wou men zich van loskoppelen. In het begin kende het ziekenhuis voornamelijk chirurgische activiteiten en was er ook een kraamafdeling. Later werd er ook een polikliniek opgericht. Ruim 90 jaar na het ontstaan fusioneerde het hospitaal met een ander, groter ziekenhuis, waardoor er moest uitgekeken worden naar een nieuwe en ruime locatie. De laatste jaren voor de sluiting werd er voornamelijk gewerkt rond de polikliniek, de dagkliniek en de afdeling palliatieve zorgen. Sinds vijf jaar zijn ook de laatste resterende activiteiten er weggetrokken naar de nieuwe site…

 

 

Cemetery of the Skull

Aan het einde van de 18de eeuw werden de openbare besturen verplicht op begraafplaatsen aan te leggen buiten de stadsmuren. Het stadsbestuur kocht een stuk land aan van een nabijgelegen abdij. In 1787 vond hier de eerste begrafenis plaats. Al bij het begin krijgt het kerkhof een geometrische aanleg met hoofddreven en dwarswegen. Het terrein is aan de westkant toegankelijk via een poortgebouw met de woning van de kapelaan en de grafmaker. Hier vertrekt de centrale gang met op het einde het calvariekruis. De graven liggen volgens een strikte rangorde met de hoogste klasse gesitueerd rond de calvarie. In de loop der jaren moest de begraafplaats verscheidene keren uitbreiden tot ze na de Eerste Wereldoorlog haar huidige oppervlakte van 12ha bereikte. Naast de gedeelten die voorbehouden zijn voor oorlogsslachtoffers, zijn er ook grote delen voorbehouden voor de verschillende religieuze orden en zelfs een perceel voor de ‘ongelovigen’. Verder is er een prachtige neogotische  kapel met crypte voor de kanunniken en bisschoppen en is er op initiatief van een commissie voor de bescherming van het funerair erfgoed een ‘lapidarium’ gekomen waar waardevolle grafmonumenten bewaard worden.

 

 

Sepulture Eternelle

Deze begraafplaats is bekend door de vele graven uit de negentiende eeuw. Net als andere begraafplaatsen in de regio werd de begraafplaats aangelegd bij een cholera-epidemie in de tweede helfte van de 19de eeuw en zou gedurende bijna honderd jaar in gebruik blijven. Gelegen op de noordelijke flank van een vallei in een bosrijke omgeving en in combinatie met het weinige onderhoud kon de natuur hier vrij haar gang gaan, wat leidde tot een rijke fauna en flora, gecombineerd met belangrijk funerair erfgoed. Het kerkhof biedt immers een vrij volledig overzicht van alle grote tendensen in de grafkunst in deze streken vanaf het einde van de 19de eeuw tot aan de Tweede Wereldoorlog. Omdat het de laatste rustplaats is van tal van beroemdheden, wordt er wel eens een vergelijking gemaakt met Père Lachaise in Parijs.

 

SepultureEternelle01-B

 

SepultureEternelle02-B

 

SepultureEternelle03-B

 

SepultureEternelle04-B

 

SepultureEternelle05-B

 

SepultureEternelle06-B

 

Klik hier om de volledige set in hoge resolutie te bekijken op Flickr!

Cemetery of the Insane

Het Cemetery of the Insane fungeerde van 1921 tot 1981 als begraafplaats voor de patiënten van het nabijgelegen krankzinnigengesticht. Het perceel werd in 1913 in het kadaster opgetekend en beschreven als begraafplaats ten dienste van het gesticht. Patiënten verbleven vaak hun hele leven in het gesticht en banden met de familie waren veelal volledig verbroken. De instelling verzorgde daarom de begraving van haar patiënten zelf. Van 1921 tot 1981 werden hier 1750 patiënten, uitsluitend mannen, begraven die geen banden meer met hun familie hadden. Sinds 1981 worden de patiënten begraven op de openbare begraafplaats van het stadje of elders op aanvraag van de familie.

De begraafplaats is ingedeeld in zes percelen, bestaande uit grasperken met heide en rijen grafzerken. De eenvoudige betonnen kruisen zijn allen voorzien van een metalen plaatje met de naam en geboorte- en sterfdatum van de overledene (uitgezonderd een aantal smeedijzeren kruisen en grafstenen). De percelen worden gescheiden door dreven van fijnsparren. Twee bakstenen en bepleisterde lijkenhuisjes flankeren de toegang. Op het einde van de hoofddreef, in het zuiden van de begraafplaats, staat een calvarie opgesteld.

 

Peter@CemetaryInsane01-B

 

Peter@CemetaryInsane02-B

 

Peter@CemetaryInsane03-B

 

Peter@CemetaryInsane04-B

 

Peter@CemetaryInsane05-B

 

Peter@CemetaryInsane06-B

 

Peter@CemetaryInsane07-B

 

Peter@CemetaryInsane09-B

 

Peter@CemetaryInsane10-B

 

Peter@CemetaryInsane11-B

 

Klik hier om de volledige set in hoge resolutie te bekijken op Flickr!

 

Crypte III

In kringen van urban explorers werden deze grafmonumenten bedacht met de naam “Crypte”, hetgeen in feite niet correct is. Een crypte is immers een kelder, meestal onder kerken en kathedralen, maar soms ook onder paleizen, waarin relikwieën worden bewaard. De juiste term voor deze onderaardse begraafplaatsen, die typerend zijn voor Belgische grootsteden, maar die uniek zijn in de wereld, is “grafgalerij”. Het gebruik van deze grafgalerijen ontstond op het einde van de 19de eeuw in de zoektocht naar een oplossing voor het steeds groter wordende aanbod aan lijken in en om de steden. Men zocht een hygiënische, maar tegelijkertijd plaatsbesparende oplossing en vond die in het inrichten van ondergrondse grafkelders met op elkaar en naast elkaar gestapelde nissen, waarin de lijkkist werd ingemetseld. De eerste dergelijke grafgalerij in België werd in gebruik genomen in 1878 en vond vanwege het toenemende succes al snel navolging op andere begraafplaatsen. De grafgalerij op deze foto’s dateert van 1895. Het is een eenvoudige, betonnen constructie met een symmetrisch plan, waarin 540 grafnissen werden ondergebracht.

 

CrypteIII-01-B

 

CrypteIII-02-B

 

CrypteIII-03-B

 

CrypteIII-04-B

 

CrypteIII-05-B

 

Klik hier om de volledige set in hoge resolutie te bekijken op Flickr!

Scroll Up